Türkiye’nin 2026-2028 döneminde tarımda yatırım önceliklerini belirleyen “Yatırım Programı Hazırlama Rehberi” yayımlandı. Rehberde, DSİ‘nin büyük su projelerine ve altyapı çalışmalarına öncelik verileceği belirtilirken, hayvancılıkla ilgili bir madde, “Doğrudan üretim desteklenmeyecek mi?” sorusunu akıllara getirdi.
Rehbere göre, sulama, taşkın koruma, bitirilecek baraj gibi büyük su işi projeleri öncelikli olacak. Arazi toplulaştırma ve organize tarım bölgesi yatırımları ise sıkı şartlara bağlanacak.
Tarımda Yeni Yatırım Planı: Öncelik Beton mu, Üretici mi?
Hayvancılıkta Dikkat Çeken Madde
Rehberin en çok tartışma yaratacak maddesi ise hayvancılıkla ilgili oldu. Metinde, “Yeni hayvancılık işletmesi kurulmasına, modernizasyonuna, yetiştiricilere hayvan veya hayvan yemi gibi girdi dağıtımına yönelik uygulamalar Yatırım Programı kapsamında değerlendirilmeyecek,”ifadesi yer aldı. Bu kuralın sadece deprem bölgesindeki bir proje için uygulanmayacağı belirtildi. Desteklerin ise daha çok hastalıkların önlenmesi, sürü yönetimi ve biyogüvenlik gibi altyapı ve araştırma projelerine yönlendirileceği anlaşıldı.
Tarımda Yeni Yatırım Planı: Öncelik Beton mu, Üretici mi?
Toprak TV Olarak
İnsanın “çıldırmaması” elde değil. Rehberi okuduğunuzda, kağıt üzerinde her şey mantıklı gibi görünüyor: Sulamaya öncelik, plansızlığa son… Ancak şeytan, ayrıntıda gizli. Hayvancılıkla ilgili o madde, bir yatırım rehberi değil, adeta bir “üretimden çekilme” manifestosudur. Devlet, “Ben artık yeni ahır yapımına, mevcut ahırını büyütmene, sana hayvan veya yem vermeye karışmıyorum” diyor. Peki, üretimi kim artıracak?
Daha dün Sivas’ta, Van’da ORKÖY desteğiyle, DAKA hibesiyle kurulan o pırıl pırıl işletmeleri, o “tersine göç” hikayelerini alkışlamadık mı? Yeni rehber, bu hikayelerin önünü kesiyor. Elbette araştırma, biyogüvenlik ve altyapı önemlidir. Bunlar bir binanın sağlam kolonlarıdır. Ama ortada inşa edilecek yeni bir bina (yani yeni işletme) yoksa, o kolonları nereye dikeceksiniz? Bu rehber, devasa ve betona dayalı projelere öncelik verirken, bireysel çiftçiyi, aile işletmesini ve sahadaki asıl üretimi ikinci plana atma riski taşıyor. Bu, tepeden inme bir mühendislik bakış açısıdır ve maalesef tarımın en önemli unsurunu, yani çiftçinin kendisini unutuyor gibi görünüyor.
Tarımda Yeni Yatırım Planı: Öncelik Beton mu, Üretici mi?
