Erzurum’un Karayazı ilçesine bağlı kırsal Çıkılgan Mahallesi, 60 hanenin neredeyse tamamının arıcılıkla uğraştığı, 5 bin kovanda yıllık 60 tona varan bal üretimiyle adeta bir “bal fabrikası” gibi çalışıyor. Nesilden nesile aktarılan bu meslekle yurt içi taleplere yetişemeyen mahalle halkının yeni hedefi ise, lezzetlerini dünyaya ihraç etmek.
Bu Köy Fabrika Gibi Bal Üretiyor!
“Fabrika Gibi Çalışan Köy”
Çıkılgan Mahallesi Muhtarı Erdal Dinç, köydeki 60 hanenin yüzde 95’inin arıcılık yaptığını belirterek, “Bizim köy fabrika gibidir. Fabrika nasıl bal üretiyorsa, bizim köy de aynı şekilde bal üretimi yapıyor. Arıcılık bizim için büyük bir gelir kaynağı,” dedi. Bölgenin zengin bitki örtüsünün bal üretimi için çok elverişli olduğunu söyleyen Dinç, bu ata mesleğini gelecek nesillere aktarmak istediklerini ifade etti.
Bu Köy Fabrika Gibi Bal Üretiyor!
“Siparişlere Yetişemiyoruz, Tek Engel İhracat”
30 yıldır gezgin arıcılık yapan üretici Vedat Dinç, 200 kovanıyla iyi bir sezonda 2 ton bal aldığını ve şimdiden 500 kiloya yakın sipariş aldıklarını belirtti. Dinç, ürettikleri karakovan balı için patent başvurusunda bulunduklarını da ekleyerek markalaşma yolunda önemli bir adım attıklarını gösterdi. 15 yıldır üreticilik yapan Özal Özen ise, “Köyde yıllık 50-60 ton arasında bal üretimi yapılıyor. Türkiye’nin her yerine gönderiyoruz. Tek sıkıntımız yurt dışına ihracatımız yok. Oraya hala açılamadık. Bu konuda devletten yardım istiyoruz,” diyerek tüm köyün ortak talebini dile getirdi.
Bu Köy Fabrika Gibi Bal Üretiyor!
Toprak TV Olarak
Çıkılgan Mahallesi‘nin başarı hikayesi, kırsal kalkınmada “kümelenme modelinin” ne kadar güçlü bir strateji olduğunun en somut kanıtıdır. Bir köyün, coğrafi avantajını (zengin bitki örtüsü) ve kültürel mirasını (ata mesleği arıcılık) birleştirerek tek bir ürüne odaklanması, onları bölgesel bir güç haline getirmiştir. Üreticilerin “karakovan balı için patent başvurusu” yapması ise, sadece bal üretmediklerini, aynı zamanda bilinçli bir “marka” inşa ettiklerini gösteren takdire şayan bir adımdır. Yurt içi piyasasında rüştünü ispatlamış bu üreticilerin “ihracat için devlet desteği” talebi, bir yardım çağrısı değil, bir “yatırım” çağrısıdır. Bu, “Biz üzerimize düşeni yaptık, yerel bir başarı hikayesi yazdık. Şimdi bu hikayeyi küresel bir markaya dönüştürmek için gelin köprü olun” demektir. Bu sese kulak vermek, Türkiye’nin tarımsal ihracatına yeni bir yıldız kazandırabilir.
