Erzincan’ın yüksek rakımlı yaylalarında, Şavak Aşireti mensuplarının asırlardır devam ettirdiği geleneksel Erzincan Tulum Peyniri üretimi, günün ilk ışıklarıyla başlayıp gece yarılarına dek süren zorlu bir emekle sofralara ulaşıyor. Coğrafi işaretli bu eşsiz lezzet, 3-4 aylık olgunlaşma sürecinin ardından Türkiye’nin dört bir yanındaki kahvaltı sofralarını süslemeye başladı.
Şavak Aşireti’nin Asırlık Lezzeti Sofralarda!
Yayladan Sofraya Zorlu ve Geleneksel Yolculuk
Şavak Aşireti’nin Asırlık Lezzeti Sofralarda!
Akkaraman koyunu ve kıl keçisinin sütünden, şirdan maya kullanılarak üretilen peynir, bir kültür mirası olarak yaşatılıyor. Üretici Mustafa Gün, sabah ve öğleden sonra yapılan sağımların ardından sütün mayalandığını, atlarla peynir çadırlarına taşınarak çuvallarda 15 gün bekletildiğini anlatıyor. Ardından Kemah tuzu ile baskılanan peynirler, son olgunlaşma süreci için şehir merkezindeki soğuk hava depolarına gönderiliyor. Soğuk hava deposu sahibi Nihat Baydil ise, “120 gün olgunlaştırdıktan sonra Türkiye’nin dört bir yanına gönderiyoruz” diyerek meşakkatli süreci özetliyor.
Şavak Aşireti’nin Asırlık Lezzeti Sofralarda!
Toprak TV Olarak
Erzincan Tulum Peyniri‘nin hikayesi, sadece bir peynir üretim süreci değil, bir “teruar” (yöreye özgü karakter) ve kültür manifestosudur. Bu lezzetin sırrı, modern bir fabrikanın çelik tanklarında değil; 3 bin rakımlı yaylaların bin bir çeşit çiçeğinde, o çiçeklerle beslenen Akkaraman koyununun sütünün yağında, şirdan mayanın doğallığında ve Şavak Aşireti‘nin asırlardır nesilden nesile aktardığı o kadim bilgelikte gizlidir. Peynirin atlarla taşınması, Kemah tuzuyla yoğrulması, aylarca süren sabırlı bekleyişi… Bunların her biri, endüstriyel üretimin asla taklit edemeyeceği bir “ruh” katmaktadır. Bu, sadece bir gıda maddesi değil; aynı zamanda bir coğrafyanın, bir aşiretin ve bir geleneğin tadıdır. Coğrafi işaretle taçlandırılan bu emek, yerel ve geleneksel üretimin desteklendiğinde nasıl paha biçilmez bir ulusal hazineye dönüşebileceğinin en lezzetli kanıtıdır.
